Λ.Α.

Εις εκ των βασικών συντελεστών του ιστολογίου

απολαμβάνων το αφέψημά του εν Σκαλώματι...

Το Σκάλωμα το 1985 από το φακό του αείμνηστου Κοσμά Ζαφείρη.

καινούργιο κουίζι

νέο κουίζι

Σαγιαδινοί το 1946.

Βρέστε τους!

25 Mάρτη του 1962.

Η Μαρία κι η Αρετή του Λιούτση

ντυμένες με παραδοσιακές φορεσιές

φωτογραφίζονται στη Σκολή

μαζί με το φουστανελά Γκέλη του Μάστορα.

Πίσω διακρίνεται κι η Κική του Τσαμαντού.

(Αρχείο Έλενας Κοιλάκου).
(Τελικά είναι η Αριστούλα του Τσιρογιάννη)

Φυτεύοντας μποστάνι

Ο Γληγοράκης του Τσόγκα φρεζάρει στσι "Βουρβούρες"

για να φυτέψουν μποστάνι με πεπόνι

όπως γράφει ο ίδιος πίσω από τη φωτογραφία.

10 Μάη 1965.

(Αρχείο Θόδωρου Τσόγκα)

50 χρόνια μετά, ο Λάρης φωτογράφησε σε άσχετο χρόνο
τη φρέζα στη σημερινή της κατάσταση μαζί με την πλατφόρμα
πάνω στην οποία ο Αριστείδης (κ. Αθανασόπουλος) μετέφερε
ζαρζαβατικά στο Φιλιάτι στο παζάρι με "συνοδηγό" πολλές φορές
το Βασίλη Μαγκούρα (Μουράτη).

 

Ταυτότητα των ΤΕΑ

Η ταυτότητα των ΤΕΑ του Γληγοράκη Τσόγκα.

(Από το αρχείο του Θόδωρου Τσόγκα)

ΟΙ ΔΡΑΓΑΤΕΣ

Θυμιέμαι που ήμασταν δραγάτες στο παλιό το χωργιό και βγαίναμαν τσι νύχτες για ενέδρα. Τότες ο κόσμος είχε μποστάνια εδώ που έχουμε τώρα τα σπίτια. Είχανε πούσια και τράβαγαν νερό και πότιζαν.

 Δε βγαίναμαν κάθε βράδυ, μια ναι μια όχι. Μας πλέρωνε το χωργιό με μισίρι.

Ένα βράδυ που λες, ακούω τον Κώτσιο Μπιρμπίλη που μου φώναζε κάτω απ' το παραθύρι, ω Παύλη, ώ Παύλη, σήκου να πάμε να φυλάξουμε καρτέρι!

Σκώθηκα, ντύθηκα, έβαλα και το καπέλο με τον κούκο, πήρα και την ντουφέκα στον πλάτη και κίνησα τον κατήφορο.

Ήγλεπα τον Κώτσιο που περβάταε, έναν ίσκιο μπροστά κι εγώ έτρεχα να τον προλάβω αλλά τίποτες, πάλε μπροστά μου φανερώνουνταν!

Κατεβήκαμαν ως το Καστρί, εκεί που ήταν τα τρίγια τ' αλώνια κι εκεί ο Κώτσιος σταμάτησε. Έκαμα να τον ζυγώσω, αλλά τότες λάλησε ο πέτεινας. Δεν πρόκαμε να σώσει το κικιρίκου, άφαντος ο Κώτσιος!

Έμεινα στη μέση τ' αλωνιού μαναχός μου!

-Ω  Κώτσιο, ώ Κώτσιο, που χάθηκες γαμώ το ξεσταύρι σου;

Μπουμπουχήηηη!

Έπιακε να ξημερώσει και γύρισα στο χωργιό. Πήγα ρίτα στο σπίτι του Κώτσιο Μπιρμπίλη. Έπινε τον καφέ στο χαγιάτι.

-Τι έπαθες ώρε Παύλη; μούειπε όταν μ΄αντίκρισε. Πήγες απόψε μαναχός σου για καρτέρι; Εγώ χόρτασα ύπνο!

Μου τρέμανε τα ποδάργια κι έκατσα κι εγώ στο μπαγκούλι.

-Σιάσε μου έναν καφέ ώρε Κώτσιαινα είπα τση γυναίκας του κι είπα στον Κώτσιο όλη την ιστορία. Του σκώθηκε η τρίχα κάγγελο!

-Ευτυχώς που λάλησε ο πέτεινας ωρέ Παύλη!, μούπε.Τί θα πάθαινες ωρε έρμε!

Τέτοια νίλα πήρα σου λέω, που ακόμα και τώρα που γέρασα, δεν περνάω από τα τρίγια αλώνια στο Καστρί!

Παύλη Μπέσιος Σαγιάδα

(Την ιστορία διηγήθηκε η Τσιάνω του Μάντου το γένος Διαμάντη, 
Σαγιάδα Κυριακή 1 Φλεβάρη 2015)

Σχολική γιορτή.

Παλιά Σαγιάδα25-3-1937.

Στο προαύλιο της εκκλησιάς και του σχολείου.

Εκπληκτική φωτογραφία!!!

Φωτογράφος: Νικόλα Κόρος.

Η τσιρίτσα

τσιρίτσα, η. Όγκος (στο μέγεθος μικρού καρυδιού) ο οποίος προέρχονταν από μόλυνση (συνήθως όταν τους έσπαγε –τους τσιμπούσε- κάποιο αγκάθι) ο οποίος κοκκίνιζε και προκαλούσε φαγούρα στην αρχή, ενώ αργότερα πονούσε. Συνήθως έβγαινε στο πάνω μέρος του χεριού ή στο μάτι του ποδαργιού, τον αστράγαλο. Δεν έπρεπε να το πειράξουν γιατί η πληγή μολύνονταν και κακοφόρμιζε και τους έπιανε οργιό –σύγκρυο, ρίγος- και πυροτός –πυρετός-. Το άφηναν να ωρμώσει –ωριμάσει- κι όταν στην κορυφή άσπριζε τοποθετούσαν επάνω ένα κατάπλασμα από το φύλλο του φυτού πεντάνευρο, (plantago major) με λάδι. Τότε έσπενε η τσιρίτσα  κι έβγαζε πυχτό πύον και αίμα. Εκτός από πεντάνευρο, χρησιμοποιούσαν και φύλλο βάτου με λάδι, ή κομμάτι του εξωτερικού φλοιού του κρεμμυδιού (μαζί με το πρώτο εσωτερικό φύλλο). Έβαζαν λάδι και ξύσμα σαπουνιού, και το πύρωναν στα κάρβουνα, Το σαπούνι έλιωνε κι έβραζε μαζί με το λάδι και τους χυμούς του κρεμμυδιού. Το άφηναν να κρυώσει και το χρησιμοποιούσαν ως κατάπλασμα.

 Τη φράση "έσπασ’ η τσιρίτσα" τη χρησιμοποιούσαν μεταφορικά για κάποιον που ύστερα από πολύ καιρό κατάφερνε να συνευρεθεί με γυναίκα ενώ η φραση "του μάζεψε η τσιρίτσα" εκφράζει επείγουσα ανάγκη σαρκικής συνεύρεσης για εκτόνωση του σεξουαλικού φορτίου ...

Μετά τα δύσκολα, άντε, κάτι εύκολο!

Καινούργιο κουίζι!

Μιά και δε βρήκαμαν ακόμα το παλιό

(ο Λάρης επιμένει στην Παπύρω)

ας δούμε το καινούριο κουίζι:

Ποιός είναι ο φαντάρος της φωτογραφίας;

Η "εκδοχή" του Κωστάκη

Η ''εκδοχή" μου δεν έχει ούτε χαλασμός στο νοικοκύρη, ούτε χαλασμός ΤΟΥ νοικοκύρη.
Λιέει ακριβώς, περίπου τα εξής:
Οι κλέφτες παραφύλαγαν ανεβασμένοι σι "γκόρδες" (ούτε σε τσιατιά ούτε σε φεγγίτες και άλλες αηδίες, αλλά σι "γκόρδες")και περίμεναν να τελειώσουν το φαί- ζεστό ψωμί και τυρί-οι νοικοκυραίοι.Αλλά έφεξε κι αυτοί ακόμα τρώγανε, για ταύτο οι κλέφτες φύγανε.Υπήρχε και συμπέρασμα(ηθικό δίδαγμα):
Το ψωμοτύρι διώχνει τσι κλέφτες!
Αυτά...
Υ.Γ. Αααα...τώρα ακούω στο ράδιο ότι ο αστυνόμος ΜΠΕΚΑΣ συνέλαβε τους κλέφτες και ομολόγησαν ότι φύγανε όχι γιατίς βαρέθηκαν αλλά γιατί κατάλαβαν ότι ήτανε φτωχοί οι νοικοκυραίοι...Τελικά βλακείες μούλεγε η θείτσα Γκέλλω, θεός σχωρέστην.. 

                                 (Αρχείο Βασίλη Τσιρογιάννη)

ΤΟ ΦΟΡΤΩΜΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, ήτανε μια νύφη φρέσκια, "τση Δευτέρας" που λέμε. Μικροπαντρεμένη, δεν ήξερε ούτε από νοικοκυργιό ούτε τίποτα!

Την πήρε η μαύρη η πεθερά της πού 'τανε καλή όχι σαν κάτι σιούστραβα, να πάνε στο λόγγο για ξύλα.

-Μη σκιάζεσαι τη δουλειά νυφούλα μου, τσ' είπε, δεν είναι τίποτες! Για έτσι, στον κώλο θα κάθεσαι, στον τόπο, και θα μαζεύτεις τα ξύλα. Θα τα κλαρίζεις με το κασάρι και θα κάνεις το ζάλωμα κομματιώρα!

Έτσι είπε η βάβω, κι έκατσε στο ρουμάνι κι έκαμε μια θερία θυμωνιά για να δείξει τση νύφης πόσο άξια ήταν. Έριξε την τριχιά και τα φόρτωσε στον πλάτη.

Πήραν το δρόμο για το σπίτι, η πεθερά μπροστά ζαλωμένη, κι η νύφη από πίσω.

Έλα όμως που τα ξύλα ήταν πολλά κι η πεθερά μεγάλη! Άρχισε να ζορίζεται…

Στην πρώτη στροφή, τσ' έφυγε μιά πορδή κι ύστερ' από λίγο κι άλλη μιά.

 Μόλις φτάκανε στο πιάδι, από τη λαχτάρα της να ξεζαλωθεί για να πιεί έναν κόμπο νερό, τσ' έφυγαν καμπόσες μαζωμένες!

Η καψονύφη από πίσω τσι ρούφαγε όλες!

-Ούι, μωρη μάνα! τσ' είπε με τσι μύτες ρουφημένες.

-Με στο λόγγο ξύλα κάνεις, μα στο δρόμο όλο κλάνεις!

Αυτό το λέμε γι αυτουνούς που λένε πολλά "θα", αλλά στον πάτο, όταν έρθει η ώρα να την κάνουν τη δουλειά δεν τα καταφέρνουν!

Κουίζι 2

Αυτός που κάεται και τρώει είναι γνωστός

αλλά να μου πείτε πού!

(Φαίνεται τσίκα τοίχος)

Κι όμως, έτσι ήταν τ' αλώνι "τση εκσσιάς" στην παλιά Σαγιάδα
στις αρχές της δεκαετίας του ΄80
(μόλις είχα γυρίσει από φαντάρος).
Μετά αρχίσαμαν τις προσπάθειες για να το ξαναφτιάξουμε!

ΤΟ ΨΩΜΟΤΥΡΙ

"Ψωμοτύρι ψωμοτύρι, χαλασμός στο νοικοκύρη." 

Κάποτε, κάποιοι κλέφτες παραμόνευαν σ' ένα σπίτι, για να κοιμηθούν οι νοικοκυραίοι και να μπουν να το κλέψουν. Ανέβασαν τον πιο μικρό στο τσιατί, κι αυτός κρυφοτήραε από τη φεγγίτα στο πλέργιο.

 -Τι κάνουν ωρέ; τον ρώτησε σιγά ο καπετάνιος από κάτω.

 -Τρώνε, του πολοήθηκε. 

-Τι τρώνε; 

-Ψωμοτύρι.

 -Ού! ψωμοτύρι ψωμοτύρι, χαλασμός στο νοικοκύρη είπ' αυτός και σκώθηκαν να φύγουν. Κατάλαβαν ότι ήταν φτωχοί οι νοικοκυραίοι κι ας έμεναν σε καλό σπίτι. 

Α.Π.